حسین قاضیان، جامعه‌شناس، در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال با اشاره به واکنش‌های متفاوت جهانی به بحران‌های انسانی، گفت که عبور از خطوط قرمز اخلاقی و حقوق بشری لزوما به اجماع جهانی منجر نمی‌شود.

او با یادآوری نمونه‌هایی مانند رواندا، سوریه و میانمار تاکید کرد که جامعه جهانی در قبال همه فجایع واکنش مشابهی ندارد.

قاضیان افزود که جناح‌های سیاسی جهانی، چه چپ و چه راست، بر اساس اولویت‌ها و ترجیحات خود واکنش نشان می‌دهند و به همین دلیل، برخی بحران‌ها برجسته می‌شوند و برخی دیگر نه.

به گفته او، در حالی که بخش‌هایی از چپ جهانی نسبت به موضوع فلسطین و غزه فعال هستند، در قبال تحولات ایران سکوت یا بی‌تفاوتی بیشتری دیده می‌شود.

این جامعه‌شناس در بخش دیگری از سخنانش به رفتار حامیان جمهوری اسلامی، چه در داخل و چه خارج از کشور، پرداخت و گفت برخی از چهره‌های نزدیک به قدرت برای حفظ جایگاه خود ناچار به نمایش وفاداری افراطی هستند؛ حتی در شرایطی که می‌توانند حداقل انتقادی نسبت به وضعیت اقتصادی یا اجتماعی مطرح کنند.

او این رفتار را نتیجه نوعی «باور منجمد و دگم» دانست که امکان موضع‌گیری اخلاقی مستقل را از افراد می‌گیرد.